เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
“เป็นอย่างไรเล่า สถาบันว่านหลิ่วของพวกนายออกจะใหญ่โต แต่กระทั่งคนที่พอสู้ได้สักคนก็ยังไม่มีเลยรึ”
“ปกติพวกนายเก่งกาจกันนักมิใช่หรือ ทำไมตอนนี้ถึงได้ขี้ขลาดตาขาวเช่นนี้เล่า”
“ข้าว่าสถาบันว่านหลิ่วแห่งนี้ วันหน้าเปลี่ยนชื่อเป็นสถาบันหมื่นขลาดไปเสียเถอะ”
ณ ด้านนอกประตูสถาบันว่านหลิ่ว หลี่ปู้ฝานถือโทรโข่งขนาดใหญ่ ตะโกนด่ากราดใส่สถาบันว่านหลิ่วอย่างบ้าคลั่ง
นักศึกษาเหล่านี้ออกมาตั้งนานแล้ว แต่กลับไม่มีใครกล้าขึ้นมาเลย
ลู่สวินเพิ่งจะคว้าเตอร์รางวัลใหญ่สูงสุดจากการทดสอบดินแดนลับมาได้ ในดินแดนลับเขาสังหารขั้นที่สี่ไปเป็นกอง อำนาจชั่วร้ายกำลังรุ่งโรจน์ถึงขีดสุด นักศึกษาทั่วไปจะมีความกล้าที่ไหนขึ้นไปท้าประลองเล่า
“ลู่สวิน ฉันขอประลองกับนายสักตั้ง!”
คำพูดของหลี่ปู้ฝานยั่วยุจนกระทบจิตใจของเหล่านักศึกษาสถาบันว่านหลิ่วได้สำเร็จ
นักศึกษาขั้นที่สามคนหนึ่งตะโกนก้อง กระโดดขึ้นมาบนแท่นประลองอย่างดุดัน
“นับเป็นลูกผู้ชาย นายลงมือก่อนเถอะ”