เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
“อ้อ เกือบลืมธุระสำคัญไปเลย นี่คือโอสถทวารลับ ฉันตั้งใจไปหามาให้นายเม็ดหนึ่ง น่าจะช่วยนายได้บ้าง”
หลังจากลู่สวินซุบซิบเสร็จ ถึงได้หยิบโอสถทวารลับออกมา ยื่นส่งให้มู่หรงหว่าน
กลิ่นโอสถเข้มข้นลอยฟุ้ง เพียงได้กลิ่นก็ทำให้มโนจิตปลอดโปร่ง แม้กระทั่งทะเลปราณยังกระเพื่อมไหวเบาๆ ราวกับกำลังโห่ร้องยินดี
ไม่ยากที่จะจินตนาการเลยว่า นี่คือโอสถที่ล้ำค่าเพียงใด
มู่หรงหว่านเพิ่งจะเผชิญกับสิ่งที่คล้ายจิตมารมาหมาดๆ แถมจิตมารนี้ยังเกี่ยวข้องกับลู่สวิน กำลังทำตัวไม่ถูกอยู่พอดี ลู่สวินกลับส่งมอบโอสถชั้นเลิศเช่นนี้มาให้อีกครั้ง
อารมณ์ความรู้สึกของเธอพลันซับซ้อนขึ้นมาในชั่วพริบตา จึงไม่ได้ยื่นมือออกไปรับโดยธรรมชาติ
“รับไปสิ”
ลู่สวินไม่รอให้ปฏิเสธ ยัดใส่มือของเธอทันที
“ลู่สวิน ไม่...”
“ไม่ต้องมาไม่เลย นี่ไม่ได้ให้นายฟรีๆ สักหน่อย ฉันจะจดบัญชีเอาไว้ รอให้ภายหน้านายเติบใหญ่ขึ้นมาแล้วค่อยคืนฉันเป็นเท่าตัว”