เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
【เจ้าได้รับปราณต้นกำเนิด】
ไม่ผิดไปจากที่ลู่สวินคาดไว้ รางวัลจากการผูกมัดคือปราณต้นกำเนิดจริงๆ
อาศัยจังหวะที่ริมฝีปากยังไม่ละออกจากไป๋หลิง ลู่สวินรีบส่งปราณต้นกำเนิดให้แก่ไป๋หลิงทันที
หนึ่งนาทีต่อมา ปราณต้นกำเนิดทั้งหมดก็เข้าสู่ร่างกายของไป๋หลิง
ลู่สวินถึงค่อยผละออกจากไป๋หลิง
ไป๋หลิงยังคงยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ ดวงตาผลซิ่งคู่โตเบิกกว้าง ขนตายาวสั่นไหวน้อยๆ ยืนนิ่งงันราวกับกวางน้อยที่ตื่นตระหนก เห็นได้ชัดว่าตกใจกับการจูบกะทันหันนี้จนสูญเสียความสามารถในการตอบสนองไปแล้ว
ลู่สวินรอคอยอย่างอดทน
ผ่านไปหลายนาที ไป๋หลิงถึงค่อยกะพริบตาเบาๆ
เมื่อเธอมองเห็นลู่สวินที่อยู่ใกล้เพียงคืบชัดเจน แก้มขาวผ่องย้อมด้วยสีแดงระเรื่อในชั่วพริบตา แม้แต่ปลายใบหูก็ยังเปล่งประกายสีชมพูน่ารัก
“ไป๋หลิง เมื่อครู่ขอโทษด้วยนะ ฉันคุมตัวเองไม่อยู่...”