กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
หน้าประตูภัตตาคาร คนสองคนเดินควงแขนกันเข้ามา
หญิงสาวสวมกี่เพ้าสีขาวดั่งแสงจันทร์ ยามเยื้องย่างชายกระโปรงแหวกสูงเผยให้เห็นวับๆ แวมๆ ดึงดูดสายตาลูกค้าในห้องโถงให้เหลียวมองกันถ้วนหน้า
“หลิ่วเหมย?”
ลู่สวินเงยหน้าขึ้นก็เห็นหญิงสาวพอดี เธอยังเป็นคนคุ้นเคยอีกด้วย หลิ่วเหมย
ตามที่หลี่ปู้ฝานบอก หลิ่วเหมยพอมาถึงเมืองหลวง ก็สลัดหลินเหยียนทิ้งทันที
หลินเหยียนเองก็เพราะเรื่องนี้ จึงผูกใจเจ็บหลี่ปู้ฝาน ตอนนี้ทั้งสองคนยังนัดต่อยตีกันเป็นระยะ
ดูท่าแล้ว หลังจากหลิ่วเหมยสลัดหลินเหยียนทิ้ง ก็ไปเกาะชายหนุ่มที่อยู่ข้างกายเธอ
ลู่สวินมองชายผู้นั้นสองแวบ จากนั้นก็ละสายตากลับมา
เขาไม่ใส่ใจหลิ่วเหมยตั้งนานแล้ว ยามเห็นเธอ ในใจก็ไม่เคยเกิดความหวั่นไหวใดๆ แม้แต่น้อย
“ลู่สวิน!”