กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
มหาวิทยาลัยเป่ยโต่ว ห้องฝึกซ้อม
ลู่สวินถือกระบี่ยาวในมือ คิ้วกระบี่ขมวดเล็กน้อย โคจรปราณแท้ทั่วร่างอย่างจดจ่อเต็มกำลัง
เขาพลิกข้อมือเบาๆ คมกระบี่วาดวิถีอันลึกล้ำกลางอากาศ ฟันเข้าใส่หินยักษ์ที่สูงท่วมหัวคนตรงหน้าอย่างต่อเนื่อง
กระบวนท่ากระบี่ของลู่สวินดูสับสนไร้ระเบียบ คล้ายกับการกวัดแกว่งมั่วซั่วของผู้เริ่มต้น
ทว่าหากเพ่งมองอย่างละเอียดจะพบว่า ความยุ่งเหยิงนั้นกลับแฝงไว้ด้วยกลไกเร้นลับ ทุกกระบี่คล้ายสอดประสานกับฟ้าดิน แฝงไว้ด้วยความงามเชิงจังหวะจะโคนที่ยากจะเอื้อนเอ่ย
“ฟู่ว”
ไม่กี่วินาทีต่อมา ลู่สวินก็เก็บกระบี่ยืนนิ่ง
หินตรงหน้ายังคงสภาพสมบูรณ์ไร้รอยตำหนิ ไม่มีความเสียหายแม้แต่น้อย
“แปะๆ~”