ตอนที่ 45 คำสาปขององค์หญิง

ราตรีสงัด

ลู่สวินนอนแผ่หลับปุ๋ยอยู่บนเตียงใหญ่ที่ทั้งกว้างขวางและนุ่มสบาย

เสี่ยวไป๋ขดตัวกลมอยู่บนแผงอกของเขา ราวกับก้อนหิมะสีขาวนวล หลับใหลอย่างแสนหวานเป็นพิเศษ

ลมราตรีพัดชายผ้าม่านไหว นำพาแสงจันทร์สีแดงจางๆ สาดส่องเข้ามาในห้อง

ทันใดนั้น เสี่ยวไป๋ก็ลืมตาขึ้น

ดวงตายังคงเป็นดวงตาคู่นั้นของมัน

ทว่ายามนี้หากมีผู้ใดสบตากับมัน คงจะรู้สึกว่าสิ่งที่ตนมองเห็นหาใช่แมวตัวหนึ่งไม่

หากแต่เป็นคนผู้หนึ่ง

“โมโหจนอกจะแตกตายแล้ว!”

“ถึงกับกล้าให้องค์หญิงผู้นี้คาบรองเท้ามาให้เขา!”