เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
ยามสนธยาโรยตัว แสงไฟในเมืองหลวงสว่างพร่างพรายขึ้นตามลำดับ แสงนีออนไหลรินดุจสายรุ้งพร่างพราวอยู่ระหว่างตึกรามบ้านช่อง
ภายใต้แสงสาดส่องของดวงจันทร์ทั้งสามดวง แสงไฟหน้ารถบนถนนสายยาวกรีดเป็นเส้นทางสีทอง นครทั้งเมืองค่อยๆ ตื่นขึ้นในราตรี เปล่งประกายรัศมีอันชวนลุ่มหลงและรุ่งเรือง
“ลู่สวิน”
ที่หน้าประตูมหาวิทยาลัยเป่ยโต่ว ฉู่อิ้วฉิงวิ่งรี่เข้ามาอย่างเบิกบานใจ แล้วควงแขนลู่สวินอย่างเป็นธรรมชาติ
“นั่นลู่สวินนี่”
“ว้าว แฟนเขาสวยจังเลย”
ภาพฉากนี้ บังเอิญถูกนักศึกษาที่รู้จักลู่สวินเห็นเข้าพอดี
“อะไรนะ ลู่สวินมีแฟนแล้วเหรอ”
“ใจเย็นสิ มีแฟนแล้วมันทำไม ถ้าไม่มีแฟน เธอต้องแย่งกับคนตั้งเยอะแยะ พอมีแฟนแล้ว เธอแค่ต้องแย่งกับแฟนเขาก็พอแล้ว”
นักศึกษาหญิงคนหนึ่งกำลังให้ความรู้แก่เพื่อนสนิทของตนเป็นเรื่องเป็นราว