เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
“ว้าว นิมิตฟ้าดิน”
“ใจเย็นน่า ที่นี่คือเมืองหลวงที่ชุมนุมเหล่าอัจฉริยะนะ วันไหนถ้าไม่มีนิมิตสิถึงจะแปลก”
บริเวณใกล้สนามบินเมืองหลวง ท้องนภาพลันเปลี่ยนสีอย่างกะทันหัน
กลีบดอกไม้โปรยปรายทั่วฟ้าดุจสายฝน ราวกับเซียนหญิงแห่งเก้าสวรรค์โปรยห่าฝนบุปผา งดงามตระการตายิ่งนัก
ท่ามกลางห่าฝนบุปผานี้ เงามายาของกระเรียนวิญญาณเก้าตัวโผบินผ่านมวลเมฆ ส่งเสียงร้องก้องกังวานดุจดนตรีสวรรค์
“แม่ ดูเร็วเข้า~”
บนเรือเหาะลำหนึ่งที่เพิ่งมาถึงเมืองหลวง มีเด็กคนหนึ่งเห็นภาพนี้เข้า จึงร้องเรียกแม่ของตนอย่างตื่นเต้น
“ห่าฝนบุปผาเก้านภาแตะกระดูกเซียน หนี่งกระเรียนกู่ร้องทะลวงด่านลี้ลับ นี่มีใครปลุกรากวิญญาณสวรรค์ให้ตื่นขึ้นงั้นหรือ”
เหนือมวลเมฆ มียอดฝีมือทอดสายตามองลงมา
ผู้คนจำนวนไม่น้อยในเมืองหลวงต่างถูกทำให้แตกตื่นแล้ว