เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
“พูดได้ขนาดนี้แล้ว ยังไม่ใช่สายพันธุ์ต่างดาวอีกเหรอ”
ลู่สวินกดแมวแร็กดอลล์เอาไว้หมับหนึ่ง
“ตื่นตูมไปได้” แมวแร็กดอลล์เชิดคางเล็กๆ ขึ้น หนวดสั่นไหวน้อยๆ “ในห้วงดาวมีเผ่าพันธุ์นับหมื่น พูดได้แล้วต้องเป็นสายพันธุ์ต่างดาวรึไง จำไว้ องค์หญิงผู้นี้มีนามว่าอัสตราเวโรนิกาเซเลสเต้แสงจันทร์ดวงดาวมหาสมุทรออโรราอิเบลซาลาฟิโอน่าบาร์บารา...”
ยามที่มันเอ่ยปาก น้ำเสียงเล็กดัดจริตเหมือนเจือน้ำผึ้งไว้ ผสมผสานกับสีหน้าจริงจังเคร่งขรึมของมัน ช่างขัดแย้งจนน่ารักน่าเอ็นดูชวนให้ขำเหลือเกิน
เพียงแต่ชื่อที่ยาวเหยียดเกินเบอร์นั่น ฟังเอาทั่งขมับของลู่สวินกระตุกตุบๆ
“เธอยังเป็นองค์หญิงอีกเหรอ”
เขาจับใจความสำคัญได้
แมวตัวหนึ่ง แมวแร็กดอลล์สีครีมสุดแสนจะเหมิงเหมิงตัวหนึ่งเนี่ยนะ บอกว่าตัวเองเป็นองค์หญิง!