ตอนที่ 16 โกรธจนกระอักเลือด

“โย่ว ยังจะดูถูกนิมิตของนายน้อยหลินอีก มีน้ำยาก็เปิดเส้นชีพจรพิสดารฟ้าดินให้ได้สักเส้นสิ เอาให้แซงนายน้อยหลินไปเลย?”

“ใช่แล้ว ลู่สวิน นายคงไม่ได้เก่งแต่พ่นน้ำลายหรอกนะ”

น้องเล็กทั้งสองของหลินเหยียนวางท่ากำเริบเสิบสานยิ่งนัก บนใบหน้าเต็มไปด้วยแววเย้ยหยัน ราวกับมองเห็นสภาพน่าเวทนาของลู่สวินแล้ว

เสียงเพิ่งจะสิ้นลง

เหนือนิมิตที่หลินเหยียนก่อให้เกิด ก็มีนิมิตฟ้าดินอีกชั้นหนึ่งปรากฏขึ้นมา

เมื่อครู่ยังเป็นท้องฟ้าแจ่มใสไร้เมฆหมอกนับหมื่นลี้ จู่ๆ ลมเมฆก็พลันปั่นป่วน ระหว่างฟ้าดินบังเกิดลมกรรโชกขึ้นฉับพลัน ท่ามกลางเมฆดำม้วนตลบ พายุสายแล้วสายเล่าราวกับมังกรวายุกำลังคำรามลั่น โลดแล่นแหวกว่ายอยู่ระหว่างฟ้าดิน

“นี่มัน...”

“แม่นาย เขาเปิดออกมาได้จริงๆ หรือ?”