เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ปลายเดือนเมษายน ลู่ชิงอวี่เตรียมตัวออกเดินทางไปรับซื้อของป่าจากภูเขาและใบชาที่หมู่บ้านอื่นเหมือนปีก่อน ๆ เพียงแต่คราวนี้ข้างกายไม่มีเฉินตั่วตั่วไปด้วย
“ชิงอวี่ เกรงใจจริง ๆ นะ” ตอนเฉินตั่วตั่วพูดประโยคนี้ใบหน้าแดงระเรื่อ เสียงก็ยิ่งพูดยิ่งเบาลง “ตั้งแต่ฉันเอาผลผลิตทางการเกษตรพวกนั้นลงขาย แต่ละวันก็มีคำสั่งซื้อเข้ามาสองสามออร์เดอร์… ฉันต้องอยู่บ้านคอยรับสินค้า บรรจุหีบห่อ จัดส่งสินค้า ตอนเย็นยังต้องไปรับลูกอีก ครั้งนี้เลย… กลัวว่าจะไปด้วยไม่ได้แล้ว”
ในใจเธอรู้สึกไม่ค่อยดีนัก ถึงขั้นรู้สึกเหมือนตัวเองทรยศลู่ชิงอวี่ แต่ความเป็นจริงวางอยู่ตรงหน้า เธอต้องการเงินมากจริง ๆ
ตั้งแต่เดือนก่อนที่อวี๋เสี่ยวเสี่ยวคลอดลูกชาย ครอบครัวตระกูลเฉินก็ใช้ชีวิตกันอย่างกระเบียดกระเสียร เธอไม่ยอมกลับไปอยู่เดือนที่หมู่บ้านหรู่หนาน จะเช่าบ้านอยู่ในตัวเมืองอำเภอให้ได้ โดยบอกว่าซื้อของให้ลูกหรือไปโรงพยาบาลจะได้สะดวก