กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“พวกเราไม่รู้เลยสักนิดว่าเด็กสองคนคบหากันอยู่ เธออย่ามาเที่ยวใส่ความมั่วซั่ว!” หวังเฉินอิงแม้จะโมโห แต่สามีเป็นผู้ใหญ่บ้าน เธอจึงเคยชินกับการเอาเหตุผลเข้าสู้
เฉินตั่วตั่วมีไหวพริบตอบสนองค่อนข้างไว พูดรับขึ้นมาว่า “สารวัตรจางคะ พวกเราแค่ว่าง ๆ ไม่มีอะไรทำก็เลยมารวมตัวกันผิงไฟคุยเล่น ไม่ได้มีเรื่อง ‘เฝ้าคน’ อะไรอย่างที่อาสะใภ้คนนี้พูดเลยค่ะ”
“ใช่แล้ว ใช่แล้ว เด็กอย่างลี่ลี่พอมาถึงก่อนปีใหม่แล้ว ก็เข้าออกบ้านตระกูลลู่อย่างอิสระทุกวัน ไม่มีใครไปควบคุมเธอเลยสักนิดค่ะ” จางหลานก็ช่วยพูดสำทับ
สารวัตรจางหันมองจางหลานแล้วถามว่า “คุณรู้ได้ยังไง”
“บ้านฉันอยู่ข้าง ๆ นี่เองค่ะ” จางหลานชี้ไปทางด้านข้าง
สารวัตรจางพยักหน้า หันไปถามลู่ชิงอวี่ที่ถูกกล่าวหาว่า “หลอกลวงให้ติดตาม” ว่า “คุณมีอะไรจะพูดไหม”