เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลังจากเสร็จสิ้นงานมงคลของตระกูลเฉิน ในที่สุดลู่ชิงอวี่ก็สามารถปลีกตัวมาดูแลงานไร่นาของตัวเองได้เสียที ในช่วงสองสามวันที่เธอออกไปเที่ยวนั้น ทุกครัวเรือนในหมู่บ้านต่างก็ปลูกต้นเรพซีดกันหมดแล้ว เหลือเพียงที่ดิน 2 หมู่ของบ้านเธอที่ยังคงว่างเปล่าอยู่
ครึ่งปีหลังไม่ได้ขายสินค้าแล้ว เวลาจึงค่อนข้างเหลือเฟือ ลู่ชิงอวี่ไม่ได้คิดจะจ้างคนมาช่วย เธอสวมหมวกสานสะพายเครื่องพ่นยาแล้วลงแปลงนาไป ทำงานงก ๆ คนเดียวอยู่ตั้งสี่วันเต็มถึงจะเสร็จสิ้น
เพิ่งจะได้พักผ่อนสักคืนหนึ่ง โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น ปลายสายนั้นเป็นเสียงที่ค่อนข้างทุ้มต่ำของหลิวต้าหมิง “น้องชิงอวี่ ทำไมเธอยังไม่มารับใบชากับข้าวเหนียวหอมอีกเล่า?”
ลู่ชิงอวี่ตบหน้าผากตัวเองฉาด แย่แล้ว ลืมเรื่องสำคัญขนาดนี้ไปเสียสนิท! เธอรีบหาทางแก้ตัว “สองวันก่อนเพื่อนบ้านจัดงานมงคล หนูปลีกตัวไม่ได้จริง ๆ ค่ะ พรุ่งนี้จะรีบไปเลย! จริงสิพี่เทียนหมิง อยากให้หนูเอาของอะไรติดมือไปฝากไหมคะ?”