เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลังจากอิ่มหนำสำราญแล้ว อวี๋เจิงก็หยิบเอกสารปึกหนึ่งออกมาจากช่องเก็บของของตัวเอง “นี่คือแผนดำเนินงานเบื้องต้นที่ผมทำขึ้นตามสภาพภูมิประเทศและสิ่งแวดล้อมทางฝั่งพวกคุณ มีเวลาว่างค่อยลองเปิดอ่านดูนะ”
ลู่ชิงอวี่รับข้อมูลมา พับเก็บใส่กระเป๋าเป้อย่างประณีต จากนั้นจึงยกถ้วยชาขึ้น “อาจารย์อวี๋ ขอบคุณท่านมากจริง ๆ ค่ะ”
หลังจากได้ใช้เวลาร่วมกันตลอดทั้งค่ำคืน ทั้งสองคนก็สนิทสนมกันขึ้นมาก อวี๋เจิงโบกมือยิ้ม ๆ “อย่ามัวแต่เรียกผมว่าอาจารย์อวี๋เลย เรียกชื่อผมตรง ๆ ก็พอแล้ว”
ลู่ชิงอวี่ลอบสังเกตชายหนุ่มที่ดูสุภาพอ่อนโยนตรงหน้า พลางเอ่ยหยั่งเชิง “ถ้าอย่างนั้น... คุณอายุมากกว่าฉันไม่กี่ปี ฉันเรียกคุณว่าพี่เจิงดีไหมคะ?”
“ได้สิ!” อวี๋เจิงพูดติดตลก “แต่ว่าอย่ามัวแต่เรียก ‘ท่าน’ ไป ‘ท่าน’ มาอีกเลย ผมเพิ่งจะอายุสามสิบปี โดนเธอเรียกแบบนี้ คนอื่นคงนึกว่าผมอายุสี่สิบห้าสิบปีแล้วแน่ ๆ!”