กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เมื่อเห็นหลานสาวกลับมามือเปล่า ลู่ตงฟางก็ขมวดคิ้วแน่น “ไม่ได้มาสักจินเดียวเลยเหรอ?”
“ตอนหนูไปถึง ตาแซ่โจวนั่นก็เหมาไปหมดเกลี้ยงด้วยราคาเก้าจุดห้าหยวนแล้วค่ะ” ลู่ชิงอวี่ผายมืออย่างจนใจ
เก๋อหลานหลานเอ่ยอย่างเป็นกังวล “เป็นแบบนี้แล้ว วันข้างหน้าพวกชาวบ้านจะไม่กักตุนของรอเขามาเหมากันหมดหรือ?”
“ฉันกลับคิดว่าคงไม่หรอก” ลู่ตงฟางกลับเยือกเย็น “ที่พวกเราสามารถฮุบข้าวหลายพันจินได้ในคราวเดียว ก็อาศัยลู่ทางของเถ้าแก่โรงสีข้าว ถ้าหวังพึ่งแค่ร้านค้าออนไลน์ ก่อนเดือนตุลาคมพวกเขาก็ใช่ว่าจะขายข้าวเยอะขนาดนี้หมด”
ลู่ชิงอวี่ยิ้มกล่าว “ยอดแฟนคลับบ้านเขาเป็นสามเท่าของพวกเราเลยนะคะ ข้าวเหนียวพันกว่าจินนี้ ต่อให้ตั้งราคาสูงหน่อยก็คงไม่น่าห่วงเรื่องขายไม่ออกค่ะ” เธอกลับมองความสามารถในการขายของคู่แข่งในแง่ดีทีเดียว