กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลิวเจินเจินตามลู่ชิงอวี่วิ่งวุ่นอยู่สองสามวันก็เหนื่อยแทบขาดใจ ทั้งตัวเหี่ยวเฉาไร้เรี่ยวแรงไปหมด
วันนี้ตอนกินข้าว เก๋อหลานหลานเห็นเธอตักข้าวสวยเข้าปากทีละเม็ด ๆ เหมือนนับเม็ดข้าว ก็อดถามไม่ได้ว่า “เป็นอะไรไป กับข้าวที่พวกตาแก่ทำไม่ถูกปากเหรอ”
หลิวเจินเจินส่ายหน้าอย่างอ่อนเพลีย แม้แต่จะพูดยังขี้เกียจพูด ลู่ชิงอวี่มองแวบเดียวก็เข้าใจ ยิ้มพลางกล่าวว่า “ย่ารองเหนื่อยเกินไปน่ะค่ะ เลยเบื่ออาหาร”
“อ้าว แล้วพรุ่งนี้…” เก๋อหลานหลานยังพูดไม่ทันจบ หัวของหลิวเจินเจินก็ส่ายไปมาเหมือนกลองป๋องแป๋ง ดูท่าทางแล้ว พรุ่งนี้ต่อให้ตีให้ตายเธอก็ไม่ยอมตามออกไปข้างนอกอีกเด็ดขาด
ลู่ชิงอวี่เห็นดังนั้นจึงพูดว่า “เอาอย่างนี้ไหมคะ พรุ่งนี้พวกย่าไม่ต้องไปกันทั้งคู่เลย”