เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลังจากกินมื้อเย็นเสร็จ ลู่ชิงอวี่ก็หยิบกระเป๋าสะพายใบเล็กที่ปกติใช้ใส่เงินทอนตอนออกไปรับไข่ไก่ออกมา วันนี้มันตุงแน่นเป็นพิเศษ เธอรูดซิปตัวยูของกระเป๋าใบเล็กจนสุด กระเป๋าใบเล็กราวกับท้องระเบิดออก ธนบัตรด้านในกองพะเนินเต็มโต๊ะกินข้าวตัวเล็กในชั่วพริบตา
คนทั้งสองที่อยู่ตรงข้ามเห็นดังนั้นต่างก็เบิกตากว้าง “ทำไมเงินทอนเยอะขนาดนี้ล่ะ” เก๋อหลานหลานพอได้สติก็ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น เธอหยิบธนบัตรใบละ 20 หยวนขึ้นมาใบหนึ่ง พบว่าด้านบนมีรอยพับลึกเส้นหนึ่ง ขอบยังเหลืองซีดอยู่บ้าง
ลู่ตงฟางขมวดคิ้ว นิ้วมือเขี่ยกองธนบัตรระเกะระกะเหล่านั้นเบา ๆ เงินพวกนี้เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ถอนออกมาจากธนาคาร ธนบัตรของธนาคารต่อให้ไม่ใช่ของใหม่เอี่ยม แต่อย่างน้อยก็เป็นระเบียบสะอาดสะอ้าน ทว่าเงินพวกนี้กลับเหมือนผ่านมือผู้คนมานับไม่ถ้วน แต่ละใบล้วนมี “บาดแผล” อันเป็นเอกลักษณ์