กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ทั้งหมดช่วยกันเก็บกวาดลานบ้านอยู่ครู่หนึ่ง หวังเฉินอิงก็เตรียมตัวกลับ คนที่บ้านต่างรอเธอกลับไปกินข้าวอยู่
ลู่ชิงอวี่รีบห้ามเธอไว้ ควักเงิน 150 หยวนยื่นให้ “อาสะใภ้คะ 100 หยวนนี้เป็นของอาสะใภ้ ส่วนอีก 50 หยวนเป็นของย่าสะใภ้เล็กค่ะ”
หวังเฉินอิงรีบดันมือของลู่ชิงอวี่กลับไป “โอย ไม่ต้อง ๆ มาช่วยแป๊บเดียวจะเอาเงินได้ยังไงกัน!”
เธอไม่ได้แกล้งเกรงใจ แต่ไม่อยากรับเงินจริง ๆ คนบ้านใกล้เรือนเคียงกัน ปกติมีเรื่องต้องช่วยเหลือเกื้อกูลกันตั้งเยอะแยะ
ลู่ชิงอวี่รู้ความคิดของเธอ แต่ตัวเองก็มีหลักการของตัวเอง “อาสะใภ้คะ อาสะใภ้รังเกียจว่ามันน้อยไปหรือเปล่าคะถึงไม่ยอมรับ”
“นังเด็กคนนี้ พูดจาเหลวไหลอะไรกัน” หวังเฉินอิงได้ยินเธอพูดจากล่าวหาก็ปั้นหน้าดุเอ็ดเข้าให้