กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลังมื้ออาหาร ทุกคนต่างนั่งฟังคำบอกเล่าของเฉินตั่วตั่วอย่างเงียบงัน “เมื่อก่อนยังพอทน แต่พอเขาฉีกหน้าไม่เกรงใจกันแล้ว เขาก็ยิ่งได้ใจจนไม่กลัวอะไรอีก รายได้อันน้อยนิดในบ้านก็เอาไปให้คนข้างนอกหมด ปีใหม่แม้แต่ 200 หยวนก็ยังไม่ยอมเหลือไว้ให้พวกเราสามแม่ลูก ถ้าหนูบังอาจไปขวางเขาก็จะลงไม้ลงมือทันที”
ช่วงหลายปีมานี้อวี๋เหอฮวาออกไปช่วยลูกชายเลี้ยงหลานทำกับข้าวอยู่ข้างนอก จึงแทบไม่รู้เรื่องราวทางบ้านสามีของเฉินตั่วตั่วเลย จึงถามขึ้นด้วยความไม่เข้าใจว่า “แล้วแม่สามีแกไม่คิดจะห้ามปรามบ้างเลยเหรอ?”
พอเอ่ยถึงคนผู้นี้ ใบหน้าที่เดิมทีดูน่าเวทนาของเฉินตั่วตั่วก็ผุดรอยยิ้มเย้ยหยัน “แม่สามีน่ะเหรอ หึ ๆ…”