ตอนที่ 50 กลับดึก

ลู่ชิงอวี่อาศัยแสงไฟจากรถไฟฟ้า มองเห็นย่ายืนชะเง้อมองไปทางปากทางเข้าหมู่บ้านด้วยความร้อนใจอยู่ตรงประตูรั้วลานบ้านแต่ไกล

พอเธอจอดรถลงตรงหน้า เก๋อหลานหลานก็เอ่ยคำตำหนิออกมาทันที “เด็กคนนี้นี่ ไปไหนมา ทำไมถึงกลับมาดึกดื่นขนาดนี้?”

“รู้ไหมว่าฉัน...” คำพูดหลังจากนั้นยังไม่ทันหลุดจากปาก ขอบตาของเธอก็แดงระเรื่อ น้ำเสียงสั่นเครือ เห็นได้ชัดว่าหวาดกลัวอย่างยิ่ง

ลู่ชิงอวี่ตระหนักได้ว่าการกลับบ้านดึกของตนทำให้ย่าตกใจกลัว จึงรีบขอโทษ “ย่าอย่าโกรธเลยนะคะ คราวหน้าหนูจะไม่กลับบ้านดึกขนาดนี้อีกแล้วค่ะ”

เธออยากจะลงจากรถไปปลอบย่า ทว่าของบนรถมีมากเกินไป พยับกายเพียงนิดเดียว ถุงผ้าที่ใส่ใบชาก็ร่วงหล่นลงมาจากตะกร้าบนที่วางเท้า