กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ตอนที่ลู่ชิงอวี่ก้าวเข้าไปในลานบ้านข้างเคียง เฉินต้าโหย่วกับจางหลานกำลังกินข้าวเที่ยงกันอยู่พอดี
“หนูชิงอวี่ กินข้าวเที่ยงหรือยัง มากินด้วยกันหน่อยไหม” จางหลานเอ่ยทักทายอย่างกระตือรือร้น
สายตาของเธอเหลือบไปเห็นข้าวโพดในตะกร้าบนโต๊ะที่ยังส่งไอร้อนกรุ่น จึงยิ้มพลางกล่าวว่า “กำลังอยากแทะข้าวโพดอยู่พอดีเลยค่ะ”
“อย่าว่าแต่ฝักเดียวเลย กินกี่ฝักก็ย่อมได้” เฉินต้าโหย่วกล่าวด้วยรอยยิ้มอารมณ์ดี
“ฉันเห็นข้าวโพดบ้านเธอเก็บไปเกือบหมดแล้ว กินกันไหวขนาดนั้นเลยหรือ” จางหลานนึกถึงภาพที่เห็นในแปลงข้าวโพดของบ้านข้างเคียงตอนที่ตนไปเก็บข้าวโพดเมื่อเช้านี้
“คงไม่ใช่ว่าโดนคนอื่นขโมยไปหรอกนะ” จางหลานขมวดคิ้วถามเสริม