ตอนที่ 22 ความทรงจำ

จางหลานคุยอยู่ครู่หนึ่งก็กลับบ้านไป พอเธอมาชวนคุยขัดจังหวะแบบนี้ ความโศกเศร้าจากการร่ำลาเพื่อนฝูงของลู่ชิงอวี่จึงเจือจางลงไปมาก

ในห้องโถงกลางบ้าน ลู่ตงฟางกำลังนั่งอยู่บนม้านั่งเตี้ยพลางตั้งอกตั้งใจถักสานเสื่อไม้ไผ่ จนถึงขั้นที่ลู่ชิงอวี่เดินเข้าประตูมา เขาก็ยังไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองเลยแม้แต่น้อย

ลู่ชิงอวี่จำได้ว่าดูเหมือนตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลัย ตนเองก็ไม่เคยเห็นปู่สานอะไรอีกเลย ดังนั้นเธอจึงนั่งยอง ๆ ลงแล้วมองดูปู่อย่างเงียบ ๆ

เห็นเพียงอีกฝ่ายกดลงหนึ่งทียกขึ้นหนึ่งที ท่าทางรวดเร็วอย่างยิ่ง ครู่เดียวก็ถักสานออกมาได้หนึ่งแถวเล็ก ๆ มือที่ผอมแห้งราวท่อนไม้คู่นั้นยังคงคล่องแคล่วถึงเพียงนั้น

ลู่ชิงอวี่จ้องมองมือของลู่ตงฟางพลางดำดิ่งเข้าสู่ห้วงความทรงจำ

เด็กคนหนึ่งสะพายกระเป๋าสะพายใบเล็กสีเหลืองรูปทรงฟักทอง เอ่ยถามด้วยความดีอกดีใจว่า “ชิงอวี่ เธอดูสิ กระเป๋ารูปฟักทองที่คุณอาซื้อให้ฉัน สวยไหม?”

“สวย” ลู่ชิงอวี่วัย 5 ขวบเผยแววตาปรารถนาออกมา