เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ลู่ชิงอวี่ขี่รถพาย่าแล่นไปตามถนนสายเล็กในชนบทอย่างช้า ๆ เพียงไม่กี่วัน สองข้างทางจากตัวตำบลกลับเข้าหมู่บ้าน นาข้าวก็ปักดำต้นกล้าเล็ก ๆ จนเต็มไปหมดแล้ว
สายลมโชยพัด ต้นกล้าต้นน้อยต่างพากันโยกไหวลำต้นอันบอบบางอย่างร่าเริง ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดินโคลนและกลิ่นต้นหญ้า เมื่อมีสิ่งเหล่านี้เพิ่มเข้ามา อากาศจึงดูเหมือนจะสดชื่นเป็นพิเศษ
ขณะใกล้ถึงทางเข้าหมู่บ้าน ร่างที่หลังค่อมและแข็งเกร็งร่างหนึ่งก็ดึงดูดความสนใจของลู่ชิงอวี่
เห็นเพียงคนผู้นั้นยืนหันหลังให้ถนนสายเล็กอยู่กลางนาข้าวผืนหนึ่ง เขาก้มหน้าค้อมเอว การเคลื่อนไหวเชื่องช้าและไม่ต่อเนื่อง ราวกับว่าการยื่นมือ ปักลง ยกมือ ดึงกลับในแต่ละครั้งล้วนยากลำบากอย่างยิ่ง เพิ่งจะปักดำต้นกล้าไปได้เพียงห้าหกต้น ก็ต้องเอามือยันเอวแล้วค่อย ๆ ยืดตัวขึ้นยืนอีกครั้ง
ร่างกายของเขาแข็งเกร็ง เอวไม่อาจยืดตรงได้เลยแม้แต่น้อย ประหนึ่งท่อนไม้ใหญ่บิดเบี้ยวผิดรูปท่อนหนึ่งที่ปักคดงออยู่กลางผืนนา