ตอนที่ 6 แผนรับมือ

ลู่ชิงอวี่แนบหน้าผากกับกระจกรถ เหม่อมองถนนอันเจริญรุ่งเรืองที่เคลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว

โทรศัพท์มือถือที่ส่งเสียงกริ๊ง ๆ ดังไม่หยุดถูกเธอกำแน่นไว้ในมือ แต่กลับไม่กล้าก้มลงมองแม้แต่แวบเดียว

อารมณ์ทั้งตื่นตระหนก หวาดกลัว โกรธแค้น และทำอะไรไม่ถูกประดังประเดเข้ามา เกาะกุมตัวเธอไว้ทั้งร่าง

คุณลุงคนขับวัยกลางคนสังเกตเห็นจากกระจกมองหลังว่า เด็กสาวที่เบาะหลังเอาแต่ร้องไห้เงียบ ๆ ตั้งแต่ขึ้นรถมา

ด้วยความสงสาร ในที่สุดตอนที่ใกล้ถึงจุดหมาย เขาจึงเอ่ยปากปลอบโยนว่า “หนูอย่าร้องไห้เลย ชีวิตคนเรามักต้องเจอเรื่องราวมากมาย อดทนฮึดสู้หน่อยเดี๋ยวก็ผ่านไปแล้ว”

ลู่ชิงอวี่กล่าวคำว่า “ขอบคุณค่ะ” คำหนึ่งแล้วจึงลงจากรถ

เฉินลี่ลี่มองลู่ชิงอวี่ที่เดินก้าวเท้าโซเซและขอบตาบวมเป่งด้วยสีหน้ากังวล “เกิดเรื่องอะไรขึ้นน่ะ”