ตอนที่ 137 ข้อสันนิษฐาน

ตอนที่ 137 ข้อสันนิษฐาน

“กรี๊ด ใครมันน่าขยะแขยงขนาดนี้ กรี๊ด……”

สวีชิงหลานพ่นบุปผาหอมวิหคขับขาน โยนงูเน่าเข้าไปในมิติพิเศษให้ซังเปียวกินเล่น บนเส้นผมเต็มไปด้วยเมือกสกปรกโสมม เสื้อผ้าก็เช่นกัน เธอเร่งความเร็วในการปีนป่ายขึ้นไป พลางเริ่มทักทายต้นตระกูลสิบแปดชั่วโคตร

เฉินซินเยว่ที่หมอบอยู่บนหน้าผาหิน พอได้ยินบุปผาหอมวิหคขับขานอันคุ้นเคย ก็ตะโกนด้วยความตื่นเต้น “ปัญญาชนสวี เธอใช่ไหม เธอไม่เป็นไรใช่ไหม”

“ฉันไม่เป็นไร หลบไปหน่อย ฉันจะกระโดดแล้ว” สวีชิงหลานยืมแรงพลิกตัวขึ้นมาจากหน้าผาหินเก้าสิบห้าองศา ทรงตัวให้มั่นคงแล้วถามขึ้น “ลู่เจียนเฉียงล่ะ”

“อ้าว พวกเธอไม่ได้อยู่ด้วยกันเหรอ” เฉินซินเยว่ชะงักไปครู่หนึ่ง สองคนนั้นแยกกันงั้นเหรอ