กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 127 เมล็ดพันธุ์แห่งความแค้น
“นี่มันตัวอะไรกัน ทั้งเหม็นสาบขนาดนี้!”
เฉินซินเยว่สาบานเลยว่า ชาตินี้เธอไม่เคยได้กินของที่รสชาติแย่ขนาดนี้มาก่อน
“เนื้อหมูป่าที่นางเอกนิยายย้อนยุคต้องล่ามาได้ มักจะถูกบรรยายไว้ว่าตุ๋นจนหอมฟุ้ง...”
สวีชิงหลานยังคงจำได้ว่านางเอกนิยายย้อนยุคจำนวนมากต่างก็ขึ้นเขาไปล่าหมูป่า เพื่อชดเชยโครงเรื่องที่เฉินซินเยว่ไม่ได้ไปล่าหมูป่า เธอจึงตั้งใจเอามาให้ลองชิม
เฉินซินเยว่ : ……
“ซังเปียว เธอจะสงสัยว่าการตั้งค่าของฉันมีปัญหา หรือสงสัยว่าต่อมรับรสของฉันมีปัญหาก็ได้ แต่จะมาสงสัยว่าสมองของฉันมีปัญหาไม่ได้นะ”
เฉินซินเยว่พูดไม่ออก เธอมีเนื้อหมูชิ้นโตอยู่ตั้งเยอะ ทำไมจะต้องรู้สึกว่าเนื้อหมูป่านี่อร่อยด้วยล่ะ
นี่ไม่ใช่เรื่องที่จะเดินตามโครงเรื่องหรือไม่แล้ว แต่มันเป็นโครงเรื่องที่เดินตามไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียวต่างหาก
สวีชิงหลานไม่พูดอะไร เอาแต่พยักหน้าหงึก ๆ