ตอนที่ 115 ฉันไม่เชื่ออะไรทั้งนั้น เชื่อแค่ตัวเอง

ตอนที่ 115 ฉันไม่เชื่ออะไรทั้งนั้น เชื่อแค่ตัวเอง

สวีชิงหลานอยู่ในมิติพิเศษ นำชามออกมาสองสามใบ ตักบะหมี่ในหม้อแยกใส่ลงในชาม จากนั้นเทซุปไก่ลงไป วางเห็ดประดับ แล้วฉีกเนื้อไก่ที่ตุ๋นไว้ก่อนหน้านี้เป็นเส้น ๆ ใส่ลงในชามหลายใบ ก่อนจะนำทั้งหมดไปเก็บไว้ในเขตหยุดนิ่ง

เมื่อมองดูกระต่ายที่ถูกชำแหละแล้ว ช่วงนี้เธอไม่ค่อยอยากกินเนื้อกระต่ายเท่าไร เพราะกินไปเยอะมากจริง ๆ ลำพังเธอคนเดียวเริ่มกินตามความเร็วในการขยายพันธุ์ของกระต่ายในมิติพิเศษไม่ทันแล้ว

เธอโยนกระต่ายตัวเมื่อครู่ออกไปนอกมิติพิเศษ ตกใส่ตัวเจ้าเหมียวใหญ่เต็มแรง

เจ้าเหมียวใหญ่ตกใจจนส่งเสียงโฮกดังสนั่น ระแวดระวังรอบทิศทางสามร้อยหกสิบองศา เมื่อมั่นใจว่าไม่มีอันตรายใด ๆ จึงยื่นหน้าเข้าไปดมตรงหน้ากระต่าย พอแน่ใจว่าไม่มีปัญหาก็เริ่มอ้าปากกิน

สวีชิงหลานนั่งอยู่ในมิติพิเศษ คว้าตัวซังเปียวขึ้นมากอดไว้ในอ้อมอกพลางขยำลูบคลำไปมา ถามว่า “เปียวเอ๋อร์ แกอยากมีเพื่อนไหม เจ้าเหมียวใหญ่ข้างนอกก็ไม่เลวนะ แกชอบไหม”

ซังเปียวเผยรอยยิ้มเทวทูตอันพิลึกพิลั่นออกมา กระโดดออกจากอ้อมอกของสวีชิงหลาน แล้วส่ายหัวถอยหลังไป

มันคือซังเปียว สุนัขบำบัดจิตใจที่ราชันซอมบี้ฝึกฝนขึ้นมา ย่อมมีความเป็นมืออาชีพขั้นสูง

ยิ่งไปกว่านั้น... คนที่ป่วยคือยัยมันฝรั่งตัวจ้อยที่หม่นหมองสิ้นหวังคนนี้ ไม่ใช่ตัวมันซังเปียวเสียหน่อย

การใช้ชีวิตในมิติพิเศษแห่งนี้ช่างแสนสุขสบาย ไม่จำเป็นต้องมีหมาตัวอื่นมาแย่งชิงอาณาเขตปกครองของมัน