เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 510 มารร้าย
“สามีของเจ้า กงซุนจื้อตายแล้ว...... ข้าเป็นคนฆ่า...... ดีใจหรือไม่....”
ตงจั้งเดินเนิบ ๆ มาหยุดตรงหน้าคิ้วโชยเชียะ พูดทีละคำช้า ๆ ในแววตาตกตะลึงของคิ้วโชยเชียะ เขากลับหัวเราะออกมา ดูสดใสผิดปกติ
“ไอ้โจรชั่วนั่นตายแล้วหรือ?”
ศึกที่เขาจงหนานครานั้น มีผู้เข้าร่วมมากมายมหาศาล มาจากทั่วทุกสารทิศ ผู้ตายในศึกนับไม่ถ้วน กงซุนจื้อเก็บตัวอยู่ในหุบเขาไร้รักมาตลอด ชื่อเสียงไม่ได้เลื่องลือออกไปในยุทธภพ คนรู้จักเขามีน้อยมาก ข่าวการตายของเขาจึงไม่แพร่กระจายออกไป
คิ้วโชยเชียะได้ฟังก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ถึงกับลืมลงมือโจมตีตงจั้งที่เดินเข้ามาใกล้ นิ่งอึ้งอยู่ชั่วครู่ จากนั้นก็หัวเราะเสียงโหยหวนอย่างน่าเวทนา ท่าทางเหมือนร้องไห้ปนหัวเราะ เสียงแหบแห้งฟังน่ารังเกียจ ประกอบกับรูปร่างเหมือนผีร้าย ก็ยิ่งน่ากลัวราวกับผีดุร้ายเดินอยู่ในโลกมนุษย์