เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 408 ถึงเวลาเปลี่ยนรุ่นแล้ว
หุบเขาร้างไร้นาม
อาวเอี้ยงฮงมองชายหนุ่มที่ยังคงมีรอยยิ้มจาง ๆ อย่างสงบนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจู่ ๆ ก็หัวเราะตาม 'ฝากไว้กับเจ้าแล้ว'
พูดจบก็เดินตรงไปยังก้อนหินใหญ่ด้านหนึ่ง นั่งขัดสมาธิ หลับตา หงายฝ่ามือและฝ่าเท้าขึ้นเบื้องบน ตั้งจิตบำบัดรักษาอาการบาดเจ็บ บาดแผลของเขาหนักหนาเหลือเกิน เขารู้ว่าตงจั้งเป็นคนเช่นไร คนแบบนี้เมื่อรับปากแล้วย่อมไม่ผิดคำพูดเป็นแน่
ท่าทีไม่สนใจใยดีของเขาทำให้คิ้วโชยยิ่มที่อยู่ด้านข้างมองจนหนังตากระตุก นี่เป็นสัญญาณที่ไม่ดีนัก เห็นได้ชัดว่าอาวเอี้ยงฮงไว้วางใจชายหนุ่มผู้ไม่ทราบที่มาคนนี้อย่างมาก
ควรรู้เถิดว่าอาวเอี้ยงฮงเป็นคนหยิ่งจองหองยิ่งนัก การที่เขาสงบใจตั้งจิตบำบัดรักษาโดยไม่สนใจคนรอบข้างเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่าเขายอมรับในพลังฝีมือของตงจั้งเป็นอย่างมาก มิฉะนั้นย่อมไม่มีทางนั่งรักษาตัวอย่างวางใจเช่นนี้
"เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าคือใคร" คิ้วโชยยิ่มเบิกตาดุ เอ่ยเสียงเข้มใส่ชายหนุ่มท่าทางมักง่ายตรงหน้า
ปลดเชือกมีดที่พันอยู่รอบมือออก ตงจั้งปักดาบดำลงพื้นดัง "ปัง" มือทั้งสองจับด้ามดาบ จ้องหน้าอีกฝ่ายตรง ๆ ยิงฟันยิ้มกล่าว "ข้าก็ไม่ได้หูหนวกเสียหน่อย คิ้วโชยยิ่มน่ะรึ"