กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 406 ใช่ที่นั่นหรือ
ยามดึกยามสาม
บนเทือกเขาที่ทอดยาวไม่ขาดสาย เงาสีเทาวูบผ่านพงไพรเขียวครึ้มอย่างรวดเร็วเห็นเพียงรูปร่างดั่งสายลม ฝ่าเท้าไร้ร่องรอย ระหว่างทางทำฝูงนกและสัตว์ที่หลบงีบในพุ่มไม้ตื่นตกใจกันทั่ว
เร็วเสียจนแม้แต่นกที่บินอยู่บนฟ้ายังได้แต่มองตามไม่ทันเส้นทางภูเขาสูงชันที่คนธรรมดาต้องใช้เวลาเกือบครึ่งวัน กลับสิ้นสุดตรงปลายเท้าในชั่วพริบตา
“พรึ่บพรับ ๆ”
ฝูงนกกระพือปีกหนีจากกิ่งไม้ด้วยความตื่นตระหนก เห็นเงาสีเทาที่พุ่งผ่านมาบิดเอวกลางอากาศเท้าซ้ายไถดินเป็นรอยลึกก่อนหยุดฝีเท้ากะทันหัน แรงเฉื่อยที่พุ่งมากลายเป็นลมกรรโชกพัดผมปลิวไปข้างหน้าไม่หยุด
“ไม่ถูก”