เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 375 ชีวิตเจ้าเป็นของข้า
สุสานกระบี่
เสียงตะโกนเต็มพลังของลู่เหยาดังก้องขึ้นสู่ฟ้า ถูกลมพัดพาขึ้นไปถึงเหนือสุสานกระบี่ ตงจั้งซึ่งนั่งชันเข่าอยู่ริมหน้าผาได้ยินเสียงร้องกังวานนั้น มุมปากก็ยกยิ้มน้อย ๆ โดยไม่หันกลับไป พูดกับหญิงชุดขาวที่อยู่ข้างหลังว่า “น้องเล็กของข้าเอ๋ย พวกเรามีแขกมาเยือนแล้ว เจ้าเป็นเจ้าของบ้าน ก็น่าจะดีดพิณต้อนรับสักบทเพลง”
หญิงชุดขาวซึ่งก็คือเซียวเหล่งนึ่งนั่นเอง ขณะนี้กำลังนั่งอยู่บนหินแตกด้านหลังตงจั้ง ได้ยินเช่นนั้นก็กลอกตาเล็กน้อยให้ชายหนุ่ม ก่อนหยิบพิณโบราณขึ้นมาวางอย่างเรียบร้อยบนเข่าขาวดังหยก ปลายนิ้วเรียวทั้งสิบไล้ผ่านสายพิณช้า ๆ ในพริบตา เสียงพิณไพเราะกังวานก็ดังก้องไปทั่วหุบเขา
เมื่อได้ยินเสียงพิณดังขึ้น ผู้คนใต้หน้าผาต่างมีสีหน้าแตกต่างกันไป สีหน้าของเอี้ยก้วยยิ่งซับซ้อนขึ้นกว่าเดิม อีกทั้งยังรู้ว่าชายผู้ที่ตนต้องไล่ตามทั้งชีวิตเวลานี้อยู่ที่นี่แล้ว แต่ตนกลับยังไม่พร้อม