เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 348 สามเดือนต่อมา
ผู้ที่กดหัวไหล่อีจี้เพ้งและเจ้าจื้อจิ้งทั้งสองไว้อยู่นั้น ก็คือราชครูกงจักรทองนั่นเอง
เมื่อครู่ต่อให้เขาไม่ค่อยใส่ใจนัก แต่พอเห็นทหารมองโกลกลุ่มหนึ่งกรูเข้ามา เขาก็รีบกวาดสายตาหางตาสำรวจภายในร้านอย่างรวดเร็ว เห็นทั้งสองคนท่าทางลนลานเหมือนคิดจะหนี จึงรู้ว่าคงมีเรื่องกับพวกทหารมองโกล
ทันใดนั้นเขาไม่ลังเลอีก ลงมือดุจสายฟ้าควบคุมตัวทั้งสองไว้ พอราชครูได้มองหน้าทั้งคู่ชัด ๆ ก็รู้สึกคุ้นหน้ายิ่งนัก เพียงแต่ชั่วครู่ยังนึกไม่ออกว่าเคยเห็นที่ไหน
จึงเป็นที่มาของคำถามก่อนหน้านั้น
ผิดกับความสุขุมของราชครูกงจักรทอง อีจี้เพ้งกับเจ้าจื้อจิ้งสองศิษย์พี่น้องร่วมสำนักมองทหารมองโกลที่ขยับเข้ามาใกล้ทุกที สีหน้าแย่ลงอย่างเห็นได้ชัด ถึงตอนนี้อยู่ห่างจากตำหนักฉงหยางไม่มากนัก ขอเพียงทั้งสองหนีรอดไปได้ก็จะกลับขึ้นเขาไปขอความช่วยเหลือ
ทั้งสองรีบเบือนหน้ามาสบตากันทันที ต่างเห็นความเด็ดเดี่ยวในแววตาของอีกฝ่าย จึงพยักหน้าโดยไม่ลังเล ทั้งคู่ชักกระบี่ประจำเอวออกมาดังฉับ กระบี่สองเล่มพุ่งออกพร้อมกัน แทงแยกซ้ายขวา หมายบีบให้เขาถอยและตีฝ่าออกไปข้างนอก