เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 332 เลยเวลาฆ่าไม่ละเว้น
ลู่เหยาและลู่ชิงสองพี่น้องมองตงจั้งที่กำลังกัดปลาคำโต ๆ อย่างเอร็ดอร่อยด้วยสีหน้าประหลาดใจทั้งคู่ คิดในใจว่า ไม่รู้พี่ชายคิดยังไง ปลานี่มันอร่อยตรงไหนกัน
ทั้งคู่อดไม่ได้ที่จะมองปลาแม่น้ำไหม้ดำในมือตัวเองอย่างสงสัย แล้วคิดอีกว่า หรือปลาที่พี่เหล่งให้พี่ชายจะเป็นของอร่อย พอคิดดังนั้น ลู่เหยาก็หลุดปากออกไปว่า “พี่ชาย ข้าขอชิมตัวที่พี่ถืออยู่หน่อย”
ตงจั้งฟังแล้วชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนส่งปลาย่างในมือให้ เมื่อเห็นลู่เหยารับไปอย่างไม่แน่ใจ มุมปากตงจั้งก็ยกขึ้นเล็กน้อยจนแทบไม่ทันสังเกต
ลู่เหยาไม่คิดสงสัย และไม่รังเกียจว่าพี่ชายของตนเพิ่งกัดไปแล้ว อ้าปากเล็ก ๆ กัดไปคำหนึ่ง เนื้อปลาเพิ่งเข้าปาก เพียงอึดใจใบหน้าเล็กก็บูดเบี้ยวราวกับได้กินของขม
เมื่อเห็นสีหน้าขมขื่นที่พูดไม่ออกเช่นนั้น ตงจั้งก็แซวว่า “เป็นยังไงล่ะ อร่อยไหม?”
“อืม..... อร่อย...” ลู่เหยากลืนลงคออย่างทุลักทุเลทั้งน้ำตาคลอ