กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 312 หมัดว่างเปล่า
เห็นตงจั้งทิ้งตัวลงจากหน้าผาสูงกว่าสองร้อยเมตรโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย ต่อให้โจ้วแป๊ะทงจะคิดว่าตนเองผ่านโลกมามากก็ยังอดสะดุ้งตกใจไม่ได้ นี่เป็นสิ่งที่คนปกติเขาทำกันที่ไหน
ความสูงเท่านี้ถ้าเป็นยุคหลังก็ราวกับตึกเก้าสิบชั้น การกระโดดครั้งนี้ของตงจั้งไม่ต่างอะไรจากการฆ่าตัวตาย ความสูงขนาดนี้แม้ฝีมือจะสูงส่งเพียงใดก็เปล่าประโยชน์ ต่อให้วรยุทธ์ล้ำฟ้าสุดท้ายก็ไม่พ้นตาย
“ตงจั้ง! เจ้าเป็นบ้าไปแล้วหรือ!?”
โจ้วแป๊ะทงรีบชะโงกหน้ามองลงไปใต้หน้าผาทันที แต่นอกจากเสียงลมเขาพัดหอนกับเสียงสะท้อนของตัวเองแล้ว ที่ไหนจะยังมีร่างของตงจั้งอีก เขาตกใจจนแนบอยู่ริมหน้าผาและร้องเรียกชื่อตงจั้งไม่หยุด ศีรษะก็ส่ายไปมาซ้ายขวา