เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 245 วีรบุรุษวัยเยาว์
เมื่อได้ยินเสียงเฉิงอิง ใบหน้างดงามของก๊วยพู้ก็เปล่งประกายขึ้นมาทันที นางพลิกตัวกระโดดลงจากหลังม้าตัวงาม แล้วสาวเท้าเข้าไปหาเฉิงอิง จับมือเล็กของอีกฝ่ายไว้ด้วยสองมืออย่างดีใจ พลางเอ่ยอย่างเบิกบานว่า
“พี่เฉิงอิง! เป็นพวกเจ้าจริง ๆ ด้วย! ข้าได้ยินท่านพ่อบอกว่าพวกเจ้าเรียนวิชาอยู่ที่ตำหนักฉงหยางไม่ใช่หรือ? เหตุใดจึงมาอยู่ที่นี่?”
ได้ยินคำถาม สีหน้าของทั้งคู่ก็เปลี่ยนไป เรื่องนี้ไม่ใช่จะอธิบายได้ง่ายนัก จะให้บอกว่าพวกเราหนีออกจากสำนักเพราะต้องตามหาเอี้ยก้วยก็คงไม่ได้ เพราะอย่างไรก็ไม่ใช่เรื่องน่าภาคภูมิ หากผู้ใหญ่รู้เข้า ต้องถูกสั่งสอนแน่นอน
เฉิงอิงจึงไม่ได้ตอบ สีหน้าเหมือนลังเลอยู่บ้าง ลู่หวู่ซวงที่ใจร้อนก็เอ่ยโพล่งขึ้นมาก่อนว่า “เหตุใดไม่เห็นท่านอาก๊วย?”
น้ำเสียงฟังออกจะห้วน ๆ อยู่หน่อย