เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 214 ท่านอาจารย์ปู่
คำโบราณว่าไว้ดีนัก มองเห็นภูเขาอยู่ใกล้ ๆ แต่เดินจนม้าตาย
เขาอูฐขาวดูเหมือนอยู่ไม่ไกล แต่พอเดินเข้าจริงถึงได้รู้ว่า เดินมาเกือบทั้งวัน กลับยังไปไม่ถึงแนวภูเขาที่มีหมู่ตำหนักตั้งอยู่ ซึ่งก็คือยอดเขาอูฐขาว
ยิ่งเดินขึ้นสูง อากาศก็ยิ่งหนาวเย็นลง เมื่อมองเห็นหิมะขาวโพลนแผ่กว้างอยู่บนยอดเขา เอี้ยก้วยก็ย่อคอลงโดยไม่รู้ตัว พร้อมยกแขนกอดอกแนบอก
เหลียงชิ่งที่อยู่ข้าง ๆ อาจเพราะชินแล้วจึงไม่รู้สึกหนาวมากนัก ต่อให้อยู่ในที่ที่อุณหภูมิแตกต่างมากเช่นนี้ เขาก็รู้สึกว่าตัวเองใช้ชีวิตจนค่อนข้างชินแล้ว
ตลอดทางเขายังคอยสังเกตเอี้ยก้วยอยู่เงียบ ๆ แม้จะรู้ว่าเอี้ยก้วยอาจมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับหมู่ตึกอูฐขาว แต่ก็ยังพยายามสร้างความประทับใจที่ดีต่ออีกฝ่ายให้มากที่สุด เพราะหมอที่ถูกจับตัวมาที่หมู่ตึกอูฐขาวไม่ได้มีแค่ตระกูลของเขาเพียงตระกูลเดียว
ทุกคนต้องใช้ชีวิตอยู่ข้างคนที่อารมณ์แปรปรวนไม่แน่นอน ไม่รู้วันไหนจะถูกจับโยนลงบ่องูให้งูกิน เพื่อเอาชีวิตรอด พวกเขาจึงต้องแก่งแย่งดิ้นรนกันเองอย่างหนัก