เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 192 ได้ยินว่าเทพเจ้าไม่อาจอยู่ทุกหนแห่ง
ด้านหลังเขาจงหนาน สุสานคนเป็น ฝนตกกระหน่ำลงมาราวกับฟ้ารั่ว
ใต้เพิงหลบแดดไม่ไกลจากทางเข้าสุสานโบราณ
แทบจะในจังหวะที่ลู่เหยาร่วงลงไปนั้นเอง เงาสีเทาเงาหนึ่งก็พุ่งทะยานออกจากเพิงเร็วราวสายฟ้า แล้วเสียงเนิบเบาที่ลอยมาตามลมก็ย้อนกลับเข้าไปในเพิงว่า “ยืนอยู่ตรงนั้นอย่าขยับ ข้าไปเอง”
พอได้ยินเสียงนี้ เซียวเหล่งนึ่งที่กำลังจะขยับตัวอยู่แล้วก็จำต้องหยุดฝีเท้า ดวงตางามจ้องมองชุดสีเทาที่หายลับไปในม่านฝนด้วยความเป็นห่วง
“เสี่ยวเหยา!!”
เห็นลู่เหยาหมดสติล้มลงกับพื้น เอี้ยก้วยก็ไม่อาจฝืนอาการดื้อรั้นในใจไว้ได้อีกต่อไป เขารีบลุกขึ้นมาข้างกายลู่เหยา โยกตัวเล็ก ๆ ของนางเบา ๆ แม่นมซุนที่ถือร่มอยู่ก็ตกใจไม่แพ้กัน ต่างคนต่างร้อนรนก้มลงหมายจะอุ้มลู่เหยาที่นอนอยู่กับพื้นขึ้นมา
ในตอนนั้นเอง เงาสีเทาก็แวบผ่านเข้ามาถึงกลางวงในพริบตา ผู้ที่มาถึงเป็นคนแรกก็คือตงจั้งซึ่งมีสีหน้าเรียบเฉย
“ท่านอาจารย์...” เห็นตงจั้ง เอี้ยก้วยก้มศีรษะลงด้วยความรู้สึกผิด ไม่กล้าสบตา
“เจ้าหนูตง” เห็นตงจั้งมา แม่นมซุนก็โล่งอกไปเปลาะหนึ่ง