เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 172 สุขสันต์วันเกิด
สุดท้ายแล้วคนที่ยังไม่ยอมตัดใจพุ่งเข้าหาตงจั้งมีอยู่ตั้งสิบกว่าคนเกือบยี่สิบคน แต่คนส่วนใหญ่ยังคงรอดูท่าทีอยู่ ฮั่วตูและพรรคพวกก็เป็นฝ่ายที่รอดูอยู่เช่นเดียวกัน
เมื่อเข้ามาใกล้ นักดาบสามคนก็เบิกตาด้วยแววคลั่ง พุ่งตัวเข้าหาตงจั้ง ทั้งยังตะโกนอย่างบ้าคลั่งว่า “พวกพี่น้อง ลุยเลย!! เขาก็ไม่ได้น่ากลัวอะไร...”
ยังไม่ทันสิ้นเสียง แสงดำก็วาบขึ้นครั้งหนึ่ง นักดาบทั้งสามทั้งร่างพร้อมกระบี่ถูกตงจั้งฟันเอวขาดด้วยดาบเดียว เลือดสาดกระจายขึ้นราวกับฝนเลือดเต็มอากาศ ร่างที่ยังอยู่กลางอากาศได้แยกท่อนบนท่อนล่างออกจากกันแล้ว พรวดพรวดพรวด!!
“อ๊ากกก!! ขาของข้า!!” สามคนที่ยังไม่ตายในทันทีเห็นร่างท่อนล่างของตัวเองนอนอยู่ตรงหน้า ต่างร้องเสียงหลงด้วยความหวาดกลัว ไส้ยิ่งไหลกองเต็มพื้น ภาพนองเลือดทำให้คนที่ยังยืนรอดูอยู่ด้านหลังเห็นแล้วหนังตากระตุกไม่หยุด
ฉับฉับฉับฉับ!!!!
หัวเจ็ดแปดหัวที่ยังมีแววตาหวาดกลัวค้างอยู่ลอยขึ้นกลางอากาศ ตงจั้งราวกับเสือบุกเข้าฝูงแกะ ยกดาบฟันลง ยกดาบฟันลง ทุกครั้งที่ออกดาบก็กวาดหัวหลุดลอยไปหนึ่งหัว ดาบยาวของเขาเร็วจนเกิดเป็นเงาซ้ำเป็นริ้ว อย่าว่าแต่จะเข้าต่อกรเลย แค่ต้านรับดาบของตงจั้งได้สักครั้งก็นับว่าไม่ธรรมดาแล้ว
มาถึงตอนนี้ หากยังดูไม่ออกว่าจำนวนคนไม่มีความหมายใดต่อยอดฝีมือระดับตงจั้ง พวกเขาก็ไม่ต้องคลุกคลีในยุทธภพกันอีกแล้ว ไม่รู้ว่าใครเป็นคนแรกที่ร้องตะโกนอย่างตื่นตระหนกว่า “หนีเร็ว!!! เขาเป็นปีศาจ!!”