กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 117 นักเล่านิทาน
ฝนยังตกลงมาไม่หยุด ถนนที่แต่เดิมคึกคัก บัดนี้กลับมีเพียงคนเดินทางไม่กี่คนที่รีบร้อนหลบฝนอย่างลนลาน ทั้งถนนให้ความรู้สึกเปล่าเปลี่ยวและอ้างว้างอย่างบอกไม่ถูก
หลังจากตงจั้งกระโดดลงจากโกดังท่าเรือแล้วก็วิ่งแนบชายคาไปตลอดทาง ร่างของเขารวดเร็วราวกับภูตผี เด็กสาววัยเพ้อฝันคนหนึ่งซึ่งนอนพาดอยู่ที่ขอบหน้าต่าง มองสายฝนข้างนอกด้วยความหม่นหมอง ทันใดนั้นก็รู้สึกว่ามีกระแสลมเย็นเฉียบวูบหนึ่งพัดผ่านไปอย่างรวดเร็ว จึงกะพริบตาปริบ ๆ อย่างฉงน แล้วชะโงกศีรษะเล็ก ๆ ออกไปนอกหน้าต่างมองซ้ายมองขวาอย่างอยากรู้อยากเห็น แต่บนถนนสายนี้ นอกจากเครื่องมือการเกษตรจำนวนหนึ่งที่ถูกลมพายุพัดจนส่งเสียงดังกระทบกันแล้ว ก็ไม่มีเงาคนแม้แต่คนเดียว