กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 109 ข้าไม่ได้ถามเจ้า
ลู่ก้วนยิงมองตงจั้งซึ่งดูไม่เหมือนพูดเล่น จึงพูดอย่างจริงจังว่า “ท่าน นี่ไม่ใช่เรื่องเล่นสนุกนะ”
“ข้ารู้”
“มันอันตรายนะ”
“อืม”
“....”
ตงจั้งยกจอกเหล้าของตนดื่มรวดเดียวหมด แล้วรินจนเต็มอีกครั้ง “เราเป็นเพื่อนกัน”
“อืม”
คืนนั้นทั้งสองก็พักค้างอยู่ที่โรงสุราเจียไค
รุ่งขึ้น ตงจั้งก็ตระเวนไปตามตรอกซอกซอยกับลู่ก้วนยิง พอทั้งสองเพิ่งก้าวออกจากโรงสุรา ตงจั้งก็สัมผัสได้เลา ๆ ว่าสายตาของเถ้าแก่แผงบะหมี่เยื้องตรงข้ามโรงสุรานั้นคอยจับจ้องเขาทั้งสองอยู่เป็นระยะ