กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 107 ข้าเห็นเจ้าแล้วถูกชะตา
ลู่ก้วนยิงเบิกตากว้างมองบุรุษลึกลับที่เดินออกมาจากฝุ่นควัน พลางทำท่าอยากพูดแต่ก็ชะงักไม่เอ่ยคำ
ไม่สนใจลู่ก้วนยิงที่อยู่ข้าง ๆ ตงจั้งเดินไปถึงกระบี่ยาวซึ่งปักอยู่กับพื้น ดึงมันขึ้นมาแล้วเหน็บเฉียงไว้ที่เอวด้านหลังตามเดิม ปัดฝุ่นตามตัวแล้วก้าวเท้าเดินออกจากป่าไป
“เอ่อ...ท่าน...”
ลู่ก้วนยิงเห็นอีกฝ่ายไม่มีทีท่าว่าจะทักทายสักคำแล้วทำท่าจะเดินจากไป จึงอดไม่ได้ที่จะรีบเอ่ยปาก
“หืม?”
ตงจั้งที่เดินออกไปได้ไม่กี่ก้าวได้ยินก็หยุดฝีเท้า เหลียวกลับมามองเขาเล็กน้อย
“ข้าน้อยลู่ก้วนยิงแห่งหมู่ตึกลู่ ไม่ทราบว่าท่านกับข้าน้อยเคยรู้จักกันมาก่อนหรือไม่”
ลู่ก้วนยิงประสานหมัดคำนับตงจั้งแล้วกล่าว
“ไม่รู้จัก” ตงจั้งส่ายศีรษะกล่าว