กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 87 ฉันรู้อยู่แล้ว
เพราะต้องดูแลแม่นมซุนกับเซียวเหล่งนึ่งสองคน
ดังนั้นทุกครั้งที่กินข้าว ตงจั้งจะยกกับข้าวเข้าไปในสุสานโบราณให้ทุกคนกินด้วยกัน พอเห็นเซียวเหล่งนึ่งเดินช้าถือถาดกับข้าวมา ลู่เหยาก็ตื่นเต้นจนร้องเสียงดัง เพราะถ้าคนยังมาไม่ครบ ใครก็จะยกตะเกียบไม่ได้ นี่เป็นกฎที่ตงจั้งสอนนางมาตลอด นางจึงจำมาจนถึงตอนนี้
แม่นมซุนที่อยู่หน้าโต๊ะเห็นเซียวเหล่งนึ่งยกกับข้าวมาเอง ก็มีแววประหลาดใจวาบขึ้นในดวงตา พอจะลุกไปรับถาดจากมือนางกลับถูกตงจั้งกดมือไว้ จึงมองตงจั้งอย่างสงสัย
ตงจั้งยิ้มให้แม่นมซุน “แค่อาหารถาดเดียว ไม่ใช่จะยกไม่ไหว ท่านอายุปูนนี้แล้ว ไม่ต้องลุกขึ้น นั่งเถอะ”