เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 70 เขาจงหนาน
วันรุ่งขึ้น ตงจั้งเชิญอาจารย์สอนหนังสือมาสอนวิชาความรู้แก่สองพี่น้องต่อ
ส่วนตนเองก็ตั้งใจสงบจิตใจศึกษาคัมภีร์เก้าสุริยันเล่มสุดท้ายต่อไปอีกครั้ง ฤดูหนาวผ่านพ้นฤดูใบไม้ผลิเวียนมา วันคืนผ่านไปอย่างสงบสุขและเงียบงันเช่นนี้ สองปีเต็มก็ล่วงเลยไป
วันหนึ่ง ตงจั้งนั่งขัดสมาธิอยู่บนหลังคา ในลานบ้านมีเสียงอ่อนหวานดังขึ้นว่า
“พี่ กินข้าวได้แล้ว”
“อืม”
เห็นร่างงดงามในลานบ้าน ตงจั้งจึงเก็บพลัง ค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกมา แล้วกระโดดลงจากหลังคา เท้าทั้งสองแตะพื้นอย่างมั่นคง
มองดูเด็กสาวตรงหน้าที่เติบโตขึ้นเป็นสาวงามสะโอดสะอง ตงจั้งถามว่า “เสี่ยวเหยาไปไหน”
“คงจะไปเล่นซนกับเด็กแถวนี้สักที่หนึ่งล่ะมั้ง พอถึงเวลากินข้าวนางต้องกลับมาแน่”
เพิ่งพูดจบก็มีเสียงเปิดประตูดังขึ้น พร้อมเสียงใสราวนกขมิ้นดังมาแต่ไกล “น้า ทำกับข้าวเสร็จหรือยัง เสี่ยวเหยาหิวจะแย่อยู่แล้ว”