เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 47 เสียงในห้องเก็บฟืน
ต่างจากลู่ชิง ลู่เหยาที่อยู่อีกฟากหนึ่งถูกชายตาเหลี่ยมพาตรงเข้าไปยังเรือนเล็กซึ่งอยู่ลึกสุดของฟาร์ม
เทียบกับเรือนเล็กที่ลู่ชิงอยู่แล้ว ที่นี่กลับมี “ชีวิตชีวา” มากกว่าอย่างเห็นได้ชัด ทั้งที่เป็นเวลาดึกดื่นแล้ว ยังได้ยินเสียงเด็กร้องไห้งอแงหลายคน พอมองเข้าไปก็เห็นเสื้อผ้าที่ตากอยู่ในลานล้วนเป็นชุดของเด็กอายุเจ็ดแปดขวบทั้งสิ้น เมื่อเทียบกับความหยาบกระด้างของจางตู้แล้ว ชายตาเหลี่ยมมีมารยาทดีกว่ามาก
ยามสามที่เงียบสงัด เขาไม่เลือกที่จะตะโกนโหวกเหวก แต่กลับเคาะประตูห้องที่อยู่ใกล้ประตูเรือนเล็กเบา ๆ “ยายเมิ่ง หลับแล้วหรือยังขอรับ ข้าน้อยทำตามคำสั่งนายท่านพาคนมาส่งให้ท่านทางนี้แล้ว”
แนบหูฟังอยู่ข้างประตูครู่หนึ่ง ในห้องจึงค่อยมีเสียงแหบช้าของคนแก่ดังขึ้น “เสี่ยวตงหรือ”
“อ้อ ยายเมิ่ง ข้าน้อยเอง”