เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 10 กั๊กเอี๋ยง
เส้าหลินที่เห็นครานี้ต่างจากเส้าหลินเงางามที่เคยเห็นในข่าวยุคหลังอยู่ไม่น้อย ไม่มีการประดับประดาโอ่อ่าตระการตา ไม่มีประตูใหญ่สีแดงชาดสง่างาม มองเข้าไปเห็นเพียงประตูวัดสีถลอกทรุดโทรม ด้านในยิ่งเป็นทางดินตลอดทั้งวัด ไม่มีวี่แววทางหินแม้แต่น้อย
ตงจั้งเดินตามท้ายขบวน คิดในใจว่า ไม่มีการแสดงเชิงพาณิชย์ต่าง ๆ อย่างยุคหลัง ไม่มีธาราผู้แสวงบุญหลั่งไหลไม่ขาดสาย เส้าหลินเวลานี้ต่างหากจึงเป็นแดนสงบอย่างแท้จริง คิดฟุ้งซ่านอยู่ครู่หนึ่ง ไม่นานนัก ตงจั้งก็ตามขบวนมาถึงโรงครัวซึ่งอยู่ด้านหลังวัด
เห็นพระวัยกลางคนที่เป็นหัวหน้าสะสางบัญชีกับผู้เฒ่าหลี่ ตงจั้งก็ได้แต่ยืนเงียบ ๆ อยู่ด้านหลังมองดูเงียบ ๆ พอสะสางเสร็จ ผู้เฒ่าหลี่ก็ฉวยโอกาสยิ้มพูดกับพระวัยกลางคนว่า
“หลานข้าอุตส่าห์ได้มาวัดอันทรงเกียรติของท่าน ไหน ๆ ก็มาแล้ว อยากถือโอกาสเข้าไปจุดธูปขอพรให้แคล้วคลาดปลอดภัยสักหน่อย”
“โยมเกรงใจเกินไปแล้ว เชิญตามอาตมามาเถิด”