ตอนที่ 91 ยังมีอะไรไม่ยอมรับอีก

ตอนที่ 91 ยังมีอะไรไม่ยอมรับอีก

แสงไฟสปอตไลต์ส่องลงมา บนเวทีนอกจากแสงที่ส่องลงบนตัวโจวอี้แล้ว รอบด้านมืดสนิท

โจวอี้ค่อยๆ หลับตาลง

ปิดกั้นเสียงรอบข้างทั้งหมด

นิ้วมือเรียวยาวขาวผ่องค่อยๆ ยกขึ้นอย่างแผ่วเบา

ทุกคนในหอประชุมใหญ่ต่างกลั้นหายใจตามการเคลื่อนไหวของโจวอี้

วินาทีต่อมา

มือเรียวสวยเริ่มขยับ นิ้วมือขาวผ่องพรมลงบนสายเครื่องดนตรีอย่างรวดเร็ว เสียงเปียโนแหลมคม กังวาน แต่ไม่ฟังดูขัดหูเลยสักนิด

ดั่งฝูงม้าศึกนับไม่ถ้วนควบทะยาน ฮึกเหิมและดุดัน

พอถึงท่อนหลังเสียงเปียโนก็เปลี่ยนกะทันหัน อ่อนโยนดั่งแสงแดดในฤดูหนาว สว่างไสว อบอุ่นและสงบเงียบ