กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 200 นั่วเป่ายังต้องเข้าภูเขาไปเก็บโชคอีกนะ
“หยุดนะ”
นอกประตูโถงเพิ่งจะส่งเสียงสองคำนี้ออกมา นั่วเป่าก็ตระกองกอดตะกร้าไม้ไผ่ใบเล็กหดตัวถอยหลังไปนิดหนึ่ง ทั่วทั้งร่างแทบจะซุกเข้าไปในอ้อมอกของลู่เฉินโจว
“นั่วเป่าไม่หยุด” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็กลูกป้อน “นั่วเป่าจะกลับบ้าน”
ฮ่องเต้เพิ่งทรงรับราชโองการที่ขันทีรับใช้ยื่นส่งมา ได้ยินคำก็ทรงชะงักหัตถ์ ช้อนพระเนตรขึ้นมองนาง “เรายังพูดไม่จบ เจ้าก็จะกลับบ้านแล้วหรือ”
นั่วเป่าอมลมจนแก้มพอง แล้วกอดตะกร้าแน่นขึ้นกว่าเดิมทันที “เช่นนั้นท่านก็รีบพูดให้จบสิเจ้าคะ นั่วเป่ารีบ”
คนทั่วทั้งโถงเงียบกริบ
แม้แต่กั๋วกงพิทักษ์แผ่นดินที่ยืนอยู่ตรงมุมห้องก็ยังอดไม่ได้ต้องก้มหน้ากระแอ่มไอออกมาคำหนึ่ง
ฮ่องเต้ทรงจ้องมองนางอยู่สองชั่วลมหายใจ ทรงหัวเราะออกมาอย่างขำขันในทันใด “เจ้าตัวน้อยนี่ เราแต่งตั้งเจ้าเป็นเจ้าเมืองน้อยชิงซาน พระราชทานสารทองคำและตราประทับหยกให้เจ้า มอบจวนที่ดีที่สุดในเมืองหลวงให้เจ้า เจ้าไม่ดีใจหรือ”
นั่วเป่ากะพริบตา “ดีใจเจ้าค่ะ”