กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 176 หมุดผนึกขุนเขาดอกสุดท้ายกลับอยู่ที่กลางอกนั่วเป่า
“ท่านแม่ นั่วเป่าอยากเข้าไปดูเจ้าค่ะ”
เสิ่นหลานจือพลันกระชับอ้อมแขนที่ตระกองกอดนางไว้แน่น
“ไม่ได้”
“แต่นั่วเป่าข้างในกำลังร้องไห้นะเจ้าคะ”
“นางเป็นเพียงเงาวิญญาณ มิใช่คนจริง ๆ” น้ำเสียงของเสิ่นหลานจือสั่นเทา “นางร้องก็ปล่อยให้นางร้องไป นั่วเป่าห้ามลงไปเด็ดขาด”
นั่วเป่าเม้มปาก เมียงมองกลับไปทางรอยแยก
แสงสีฟ้าอมเขียวสว่างไสวขึ้นเรื่อย ๆ เสียงร้องไห้ใต้ท้องทะเลสาบก็ยิ่งแว่วชัดขึ้นทุกที
“ฮือ……เจ็บเหลือเกิน……”
“นั่วเป่าไม่ใช่สัตว์ประหลาดนะ……”