กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 115 นั่วเป่าเหยียบศิลาค่ายกลก้อนแรกแตกกระจาย
“กร๊าก!”
เสียงหินทมิฬที่ปริแยก ดังชัดเจนยิ่งนักภายในห้องลับ
ชั่วขณะถัดมา ด้ายแดงเจ็ดเส้นตึงเปรี๊ยะขึ้นพร้อมกัน เด็ก ๆ ที่นอนอยู่ในค่ายกลต่างขมวดคิ้วพร้อมหน้า ราวกับถูกสิ่งใดบางอย่างฉุดดึงไว้อย่างแรง
เสิ่นหลานจือร้องเสียงหลง “นั่วเป่า!”
เท้าน้อย ๆ ของนั่วเป่ายังคงเหยียบอยู่บนหินทมิฬ ใบหน้าน้อย ๆ ถอดสีลงทันที
นางได้ยินเสียงมากมาย
มีทั้งเสียงร้องไห้ เสียงด่าทอ และยังมีเสียงหัวเราะเย็นเยียบสายหนึ่งแว่วแทรกเข้ามาแนบชิดใบหู
“เหยียบสิ เหยียบมันให้แตก พวกเขาก็จะเจ็บจนตาย”
นั่วเป่าหวาดกลัวจนน้ำตาร่วงเผาะ ทว่าเท้ากลับไม่กล้าลงแรงอีก