กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คุณแม่นักแปล
ตอนที่ 112 ฮองเฮาบอกว่านี่คืออุปกรณ์มงคล
“อารักขา!”
ข้ารับใช้ร้องกรีดร้อง องค์รักษ์ชักดาบ
แต่ทว่าปราณทมิฬก้อนนั้นกลับรวดเร็วยิ่งนัก เพียงพริบตาก็กระโจนมาถึงตรงหน้านั่วเป่า
เสิ่นหลานจือมิได้คิดสิ่งใดแม้แต่น้อย นางโอบอุ้มนั่วเป่าหมุนกาย กลับใช้แผ่นหลังของตนเข้าห้ามบัง
“ท่านแม่!”
นั่วเป่าตกใจเสียจนดวงหน้าน้อย ๆ ถอดสี
ลู่เฉินโจวพุ่งเข้าใส่พร้อมกัน ดาบสั้นหลุดออกจากฝัก ฝักดาบฟันฉับเข้าไปในปราณทมิฬ ทว่ากลับเหมือนฟันลงบนก้อนสำลี ปราณทมิฬสลายตัวแล้วรวมกลุ่มใหม่ ส่งเสียงแหลมหัวเราะหัวร่อทะลวงเข้าหานั่วเป่า
“ไร้ประโยชน์ เหล็กธรรมดาฟันเส้นโชคชะตาไม่ขาดหรอก”
สุภาพเสียงนั้นช่างวังเวงยิ่งนัก